Najskuteczniejszą drogą odrodzenia społeczeństw jest ich odrodzenie poprzez rodziny. Doświadczenie uczy, że cywilizacja i trwałość narodów zależą przede wszystkim od stanu ich rodzin. Rodzina, podstawowa i naturalna komórka społeczeństwa jest wspólnotą najpełniejszą z punktu widzenia więzi międzyludzkiej. Nie ma więzi, która ściślej wiąże osoby, niż więź małżeńska i rodzinna. W rodzinie także zawiera się źródło człowieczeństwa, z którego wypływają najlepsze energie tworzące tkankę społeczną.

Rodzina zbudowana na miłości i otwarta na dar życia nosi w sobie przyszłość społeczeństwa. Jako podstawowa i niezastąpiona wspólnota wychowawcza, jest ona środowiskiem stwarzającym najlepsze warunki do przekazywania wartości religijnych i kulturowych, które pomagają człowiekowi w ukształtowaniu własnej tożsamości. Kościół widzi w rodzinie chrześcijańskiej podstawowe ogniwo ewangelizacji, ponieważ jest ona miejscem, w którym człowiek po raz pierwszy słyszy Dobrą Nowinę o Chrystusie. Właśnie dzięki rodzinie ta nowina w tak prosty, a zarazem cudowny sposób przechodzi z pokolenia na pokolenie.
Jan Paweł II, nazywany często Papieżem Rodzin, stawia rodzinę w centrum uwagi, troski i miłości Kościoła. "Kochać rodzinę to znaczy umieć cenić jej wartości i możliwości i zawsze ją popierać. Kochać rodzinę to znaczy przyczyniać się do tworzenia środowiska sprzyjającego jej rozwojowi. Szczególną zaś formą miłości wobec dzisiejszej rodziny chrześcijańskiej, kuszonej często zniechęceniem, dręczonej rosnącymi trudnościami, jest przywrócenie jej zaufania do siebie samej, do własnego bogactwa natury i łaski, do posłannictwa powierzonego jej przez Boga" (Adhortacja apostolska Familiaris consortio, 86). Z tego ducha miłości do rodziny wywodzą się katolickie stowarzyszenia rodzin. Sobór Watykański II następująco określa ich zadania: "niech starają się poprzez nauczanie i działalność praktyczną umacniać młodzież i samych małżonków, szczególnie nowo zaślubionych i formować ich do życia rodzinnego, społecznego i apostolskiego" (Konstytucja duszpasterska Gaudium et spes, 52). Z kolei Ojciec Święty Jan Paweł II rozwija te cele słowami: "Zadaniem ich będzie rozbudzanie w wiernych żywego poczucia solidarności, ułatwianie prowadzenia życia inspirowanego Ewangelią i wiarą Kościoła, kształtowanie sumień według chrześcijańskich wartości, a nie według opinii publicznej, zachęcanie do dzieł wzajemnej miłości oraz miłości do innych w duchu owego otwarcia, który sprawia, że rodzina chrześcijańska staje się prawdziwie źródłem światła i zdrowym zaczynem dla innych rodzin" (Adhortacja apostolska Familiaris consortio, 72).

Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Diecezji Toruńskiej powstało w roku 1992, czyli w roku utworzenia nowej diecezji, wpisując się głęboko w jej początki, a następnie w kolejne lata jej życia i działalności. Z okazji dziesięciolecia, bogatego w dokonania na różnych polach działalności Stowarzyszenia, wyrażam serdeczne podziękowanie jego założycielom, zarządom i wszystkim członkom, którzy swoim zaangażowaniem przyczynili się wydatnie do służby Kościoła lokalnego na rzecz dobra rodzin. Jednocześnie życzę słowami Ojca Świętego, aby dzięki ofiarnej pomocy Stowarzyszenia "rodzina nie przestawała być Bogiem silna, ażeby przezwyciężała wszystko, co ją osłabia i rozbija wszystko, co nie pozwala jej być prawdziwym środowiskiem życia i miłości"

Biskup Toruński