14 kwietnia – peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego i relikwii bł. Siostry Faustyny po rodzinach parafii;

15 czerwca – III Festyn Parafialny;

5 – 13 października – MISJE EWANGELIZACYJNE prowadzone przez oo. Redemptorystów;

październik – powstanie Parafialnego Oddziału Akcji Katolickiej;

20 listopada – powołanie Ks. Proboszcza na stanowisko Dyrektora Ekonomicznego Kurii Diecezjalnej Toruńskiej;

30 grudnia – mianowanie Ks. Proboszcza Kanonikiem Honorowym Kapituły Katedralnej Toruńskiej;

Niech  Duch  Święty  napełnia  Cię  Mocą 
i  oświeca  Swoim  Światłem 

"Patrzac z radością na owoce wzrastania młodej parafii, dziś wiem, że stało się to za przyczyną słusznie podjętej decyzji, oddania dzieła Bożemu Miłosierdziu." - mówi Ksiądz Proboszcz

Z Księdzem Kanonikiem Stanisławem Majewskim, Proboszczem Parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Toruniu
- rozmawia Hanna Kosińska

HANNA KOSIŃSKA: -Dlaczego przymiot Boży, jakim jest Miłosierdzie, stal się tytułem dla powstałej w 1990 roku parafii toruńskiej?

Ks. PROBOSZCZ Stanisław MAJEWSKI: -Będąc wikariuszem w parafii św. Mikołaja w Gdyni, przez dwa lata opiekowałem się grupa czcicieli Miłosierdzia Bożego. Wspólnota, choć nieliczna, była bardzo prężna. Obserwując życie doświadczamy, ze jesteśmy skazani na Miłosierdzie Boże. To doświadczenie wspólnoty, przyczyniło się do bliższego poznania kultu Miłosierdzia w relacji s. Faustyny Kowalskiej. Drugim motywem był obraz dzisiejszej rzeczywistości: ludzi skazanych na Boże Miłosierdzie poprzez chorobę, powikłania życiowe, zatracenie tożsamości dzieci Bożych, ludzi, którzy nie mogą w pełni uczestniczyć w sakramentalnym życiu Kościoła poprzez nieuświadomiony głód Miłosierdzia Bożego. 12 marca 1989 roku zostałem powołany przez Ordynariusza Diecezji Chełmińskiej, ks. bp. Mariana Przykuckiego (nie istniała jeszcze Diecezja Toruńska) do podjęcia trudów budowy nowego kościoła. Szczupłość terenu, ogromne wysypisko śmieci, przebiegający międzynarodowy kabel komunikacyjny, dyktowanie warunków przez Urząd ds. Wyznań, przyszli parafianie ubodzy wiara, wiele rodzin patologicznych - przynagliło, by odnieść się w tej sprawie do Bożego Miłosierdzia. Wskazane wcześniej trudności obiektywne nie przeszkodziły temu, by parafia zaistniała dekretem biskupim 1 maja 1990r. Z perspektywy kilku lat patrząc z radością na owoce wzrastania młodej parafii, dziś wiem, ze stało się to za przyczyna słusznie podjętej przeze mnie decyzji. oddania tego dzieła Bożemu Miłosierdziu.

H.K.: -Co odróżnia nasza parafie od pozostałych w propagowaniu kultu Miłosierdzia Bożego?

 Ks. PROBOSZCZ: -Wchodząc do świątyni widnieje napis: “JEZU UFAM . Ten widzialny znak ma uświadomić człowiekowi, Kim jest dla niego Bóg jako Dobry Pasterz przygarniający zabłąkane owieczki do swego serca, Samarytanin pochylający się nad poranionym człowiekiem i opatrujący jego rany. Szczególnym znakiem w ołtarzu kaplicy jest OBRAZ JEZUSA MIŁOSIERNEGO namalowany wg widzenia s. Faustyny. Od momentu powstania parafii, w każdy piątek o godz. 15-tej, zbierają się wierni na modlitwie przy wystawionym Najświętszym Sakramencie w GODZINIE MIŁOSIERDZIA. Przedstawiamy Miłosiernemu Bogu wszystkie aktualne sprawy dotyczące całej rodziny ludzkiej i całego Kościoła, Kościoła diecezjalnego, parafii, poszczególnych jej członków. Na zakończenie nabożeństwa odmawiamy KORONKĘ do MIŁOSIERDZIA BOŻEGO. Przed ŚWIĘTEM MIŁOSIERDZIA BOŻEGO od Wielkiego Piątku - zgodnie z życzeniem Pana Jezusa przedstawionym w “Dzienniczku” przez s. Faustyne - odprawiamy NOWENNĘ do MIŁOSIERDZIA BOŻEGO. W sposób szczególny oddajemy cześć relikwiom s. Faustyny, które posiadamy dzięki życzliwości ks. ba Andrzeja Suskiego. W parafii odbyliśmy kilkakrotnie rekolekcje i misje św. w aspekcie Miłosierdzia. Staramy się propagować Miłosierdzie Boże w gazetce parafialnej i w specjalnie przygotowanej gablocie, a w parafialnym sklepiku posiadamy sporo materiałów związanych z kultem Miłosierdzia Bożego. Moim pragnieniem jest to, aby każda rodzina w szczególny sposób miała nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego.

H.K.: -Czy myśląc o parafii, można już mówić o Sanktuarium Miłosierdzia Bożego?

Ks. PROBOSZCZ: -Podczas wizytacji pasterskiej w dniu 10 kwietnia 1994r., w czasie uroczystości poświecenia kamienia węgielnego, Ksiądz Biskup Ordynariusz zapowiedział, ze to miejsce będzie Diecezjalnym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Kiedy zakończona zostanie budowa nowej świątyni, planujemy, by codziennie odprawiana była Godzina Miłosierdzia Bożego z możliwością skorzystania z sakramentu pojednania. Aby Boże Miłosierdzie przelewało się z ołtarza, poprzez konfesjonał, do ludzkiego serca - by wierni mieli świadomość, ze w czasie miedzy godz. 15-ta a 16-ta mogą skorzystać z laski Miłosierdzia Bożego.

H.K.: -Jak Ksiądz Proboszcz widzi współprace z innymi parafiami i instytucjami kościelnymi?

Ks. PROBOSZCZ: -Zamierzam nawiązać ścisła współprace z Toruńskim Centrum “Caritas”, które świadczy miłosierdzie w sposób materialny. Poprzez dyrektora ks. Daniela Adamowicza, który pracował w tej parafii, na bazie wspólnych doświadczeń można będzie zbudować silne więzi współpracy, poprzez udział parafialnego zespołu charytatywnego w świadczeniu miłosierdzia czynem. Utrzymujemy dość ścisła więź z Łagiewnikami w Krakowie poprzez korespondencje. Posiadamy relikwie bł. s. Faustyny, z jej grobu pochodzi kamień węgielny wmurowany pod budowę naszej świątyni. W dalszych planach pragniemy zacieśnić więź z Dolina Miłosierdzia Bożego w Częstochowie.

H.K.: -Jakie jest zaangażowanie kapłanów i osób świeckich w budowę Wspólnoty Miłosierdzia Bożego?

Ks. PROBOSZCZ: -Na terenie parafii powstały zalążki ruchów i stowarzyszeń katolickich, w których moderatorami są również wikariusze: ks. Władysław Fedorczyk i ks. Piotr Kociniewski. Choć młodzi stażem kapłańskim, ale swoim doświadczeniem życiowym wywodzącym się z udziału w ruchu pielgrzymkowym czy w zespołach muzycznych, jak również wyniesionym z Seminarium Duchownego, zapałają małe wspólnoty poprzez systematyczna formacje. W kilku szkołach toruńskich katechizują dzieci, które przystąpią do Pierwszej Komunii Sw. i młodzież przygotowująca się do Sakramentu Bierzmowania. W parafii działa : Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, Odnowa w Duchu Świętym, Kościół Domowy, oaza dziecięca “Promyczki”, grupa ministrancka. Jednak jesteśmy wspólnotami początkującymi, brakuje nam większych doświadczeń. Panu Bogu należy dziękować i za to, co w tym krótkim czasie powstało, szczególnie na bazie świadczenia dobra ubogim - zwłaszcza dzieciom. W tym celu organizujemy festyny, z których dochód przeznaczamy na dofinansowanie dziecięcych kolonii i oazy. Innym świadectwem Miłosierdzia jakie daje najprężniejsza grupa działająca przy parafii, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, jest comiesięczna zbiórka do puszek na dofinansowanie obiadów dla dzieci oraz indywidualna pomoc finansowa rodzinom wielodzietnym. Wielkim charyzmatem jest młoda grupa Odnowy w Duchu Świętym, która sprawy trudne oddaje w modlitwie. Wielka nadzieja parafii jest grupa młodzieżowa, która świetnie radzi sobie w wzajemnym świadczeniu braterskiej pomocy. Ponad 200 osób zaangażowanych jest w grupy dziecięco-młodzieżowe i ok. 150 osób dorosłych w pozostałych wspólnotach - co stanowi 5% parafian. Byłoby moja wielka radością, gdyby w następnych latach podwoiła się liczba uczestniczących w aktywnym tworzeniu dzieła Miłosierdzia.

H.K.: -Bogactwo działań duszpasterskich, ogrom inicjatyw ze strony Kapłanów i świeckich działających poprzez stowarzyszenia katolickie zawiązane w parafii, to wynik Miłosierdzia Bożego skierowanego na tych, którzy są solą ziemi i zaczynem na tym szczupłym lokalowo skrawku Diecezji Toruńskiej.

Ks. PROBOSZCZ: -Do pracy duszpasterskiej śluzy jadalnia i zakrystia. Jednopokojowe mieszkania księży Wikariuszy liczą po 10m kw., mieszkanie Proboszcza, gdzie mieści się archiwum i przechowywane są precyzyjne narzędzia budowlane, ma powierzchnie 20m kw. Te cyfry obrazują cala rzeczywistość.

H.K.: -Najważniejsze wydarzenia.

Ks. PROBOSZCZ: -Ważniejsze daty związane z budowa kościoła, tego materialnego, to 1 maja 1990r. -powstanie parafii, dalej: 8 grudnia 1990r.- poświęcenie kaplicy, 13 lipca 1992r.- rozpoczęcie budowy nowego kościoła, 10 kwietnia 1994r.- poświecenie kamienia węgielnego. Od strony wzrostu duchowego wspólnoty zapisały się następujące daty: maj 1991r.- misje święte, kwiecień 1994r.- wizytacja pasterska ks. bpa Andrzeja Suskiego, grudzień 1995r.- rekolekcje ewangelizacyjne w aspekcie Odnowy w Duchu Świętym.

H.K.: -Plany i marzenia Księdza Proboszcza na przyszłość.

Ks. PROBOSZCZ: -To dwa kierunki: dalsza budowa Kościoła jako Wspólnoty i budowa kościoła jako trwałej budowli. Te dwa zamierzenia idą ze sobą w parze, bo budowa świątyni jest wyrazem wiary w Boże Miłosierdzie. Myślę, ze wielki jubileusz przyjścia Zbawiciela na świat, rok 2000, będzie finałem budowy przyszłego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, będzie wotum wdzięczności za 2000 lat istnienia chrześcijaństwa na świecie. Od tego roku, jak od stajenki Betlejemskiej, rozpocznie się przyozdabianie nowej świątyni, łącznie ze świątynia ludzkiego serca, aby w tym kościele każdy mógł odnaleźć dla siebie miejsce. Temu maja również służyć misje ewangelizacyjne, do których się przygotowujemy poprzez peregrynacje Jezusa Miłosiernego w obrazie po rodzinach, nawiedzanie domów przez zespoły ewangelizacyjne, przez indywidualne formacje nowych osób w szkole ewangelizatora, katechezę instytucjonalna (szkolna) dzieci i dorosłych przy parafii, lekturę czasopism religijnych.

H.K.: -Bóg zapłać za rozmowę.

14 kwietnia 1996 r.